Stichting Pan de Vida helpt kinderen in Peru aan een betere toekomst

Steun Pan de Vida en zorg samen voor een betere wereld www.pandevida.nl

Interview Herman de Gelder voorzitter stichting Pan de Vida

Pan de Vida

Hoe heb je Pan de Vida leren kennen?

Via de vader van Carlos. Die sprak ik voor het eerst op een conferentie die ik bezocht. Hij is ambassadeur van de stichting en liet een filmpje zien over het werk van Pan de Vida in Peru. In dat filmpje werd in vogelvlucht het verhaal van Carlos verteld, hoe hij als Peruaanse vondeling in Nederland terecht kwam en op latere leeftijd terug emigreerde naar Peru met het doel om kansarme kinderen te gaan helpen. Zo ben ik ergens in 2011 donateur geworden. Begin 2013 hoorde ik van een initiatief voor een reis naar Peru om met een aantal donateurs verschillende projecten van Pan de Vida te bezoeken. Ik stond niet meteen te trappelen, maar was toch ook wel nieuwsgierig. Na het bezoeken van een informatiebijeenkomst wisten mijn vrouw en ik het zeker: dat wilden we graag meemaken. En zo reisden we in april 2013 naar Peru.

 

Vertel eens wat over die reis?

De reis heeft grote impact op ons gehad. Vooraf waren we een beetje onzeker. We spreken namelijk geen Spaans en vroegen ons af wat wij nou konden doen of konden betekenen voor de kinderen en medewerkers in Peru. Dan kom je daar als grote, rijke, westerling, en dan…? Daarnaast is het ook wat onwennig om met een groep onbekende mensen zo’n reis te maken. Maar al heel snel kwamen we erachter dat of je nu Spaans spreekt of niet, voor het tonen en geven van liefde heb je eigenlijk geen taal nodig…

We hebben mooie dingen meegemaakt en mooie ontmoetingen gehad. Veel lol gemaakt met de kinderen en op verschillende plaatsen kinderfeesten georganiseerd. We hebben kinderen mogen bedienen en trakteren. Was geweldig! Het was ook mooi om de vrijwilligers te bemoedigen en te bedanken voor hun werk. Voor hen was het ook heel speciaal dat er mensen uit de andere kant van de wereld komen die om hen geven en hun bedanken. Binnen no time was ook de groep met wie we op reis waren één grote vriendengroep.

We hebben een rondreis gemaakt door verschillende delen van Peru. Gestart in Lima, vervolgens door het Andes gebergte (waar aardig wat medereizigers last hadden van hoogte ziekte) naar het oosten. Vervolgens naar het noorden via de jungle weer terug naar Lima en daarna naar Arequipa in het zuiden. Totaal verschillende omgevingen. Maar op iedere plek mochten we spelen en zingen met de kinderen en hun leiders bemoedigen. Was echt top!

 

Wat doe je precies voor deze stichting?                  

Pan de Vida bestaat uit drie stichtingen. Twee in Peru en één in Nederland. De kinderrestaurants en het kindertehuis zijn in Peru ondergebracht in aparte stichtingen. De Nederlandse Stichting zet zich in om het werk van Carlos en Mariela in Peru te ondersteunen via fondsenwerving en donateurs. De besturen van de beide Peruaanse stichtingen hebben nauwe contacten met het bestuur van de overkoepelende Nederlandse Stichting. Sinds Oktober 2016 ben ik voorzitter van de Nederlandse Stichting.

Sinds mijn Peru reis heb ik contact gehouden met het toenmalige bestuur. Af en toe werd ik benaderd om mee te praten in een klankboard groep van ondernemers en bestuurders over bestuurlijke aangelegenheden. Met de groei van de projecten en er steeds meer gelden binnenkomen, komen er ook steeds meer bestuurlijke uitdagingen en eisen en neemt de complexiteit toe. Vorig jaar vroeg Carlos mij of ik voorzitter van Pan de Vida wilde worden.

 

Waarom draag je zo’n warm hart toe aan juist deze stichting?

Het verhaal van Carlos (waar overigens ook de documentaire “He Knows My Name” van gemaakt is) heeft me enorm geraakt. Hoe hij als kansarm jongetje uit Peru, gedreven door de liefde van Jezus nu een vader mag zijn voor heel veel kansarme kinderen in Peru. En de nood is hoog in Peru. Ik heb dat met eigen ogen mogen zien. Pan de Vida doet heel erg goed werk, maar er is nog zoveel meer te doen. Het werk dat nu gedaan wordt lijkt misschien een druppel op een gloeiende plaat, maar voor de kinderen die je helpt kun je gewoon het verschil maken en kinderen echt hoop op een betere toekomst geven, door ze uit de armoede te halen. Als ik daarin kan bijdragen met mijn kennis, ervaring en tijd, hoe mooi is dat!

 

Welk project heeft de meeste indruk achtergelaten en waarom?

Projecten niet zozeer, maar wel veel verhalen over de kinderen die ik heb ontmoet. Bijvoorbeeld het verhaal van Freddy. In 2013 ontmoetten we hem bij een project in Arequipa. (foto 1 – links) Freddy was toen denk ik een jaar of 6. Vanaf zijn tweede jaar door zijn moeder op straat gezet, als zij moest werken. Freddy moest dan naar buiten en daar blijven totdat zijn moeder weer thuiskwam. Hij kwam al heel jong in de comedor voor een dagelijkse maaltijd. Verwaarloosd, soms agressief en ongrijpbaar. Een echte survivor. Freddy was typerend voor een straatkind in Peru. Hij kwam elke dag wel eten, onder de kinderen prima, maar als er iemand anders dicht in de buurt kwam dan was het klaar. Toen ik in 2013 toenadering zocht en (te) dichtbij kwam kreeg ik een knal…

 

In november 2016 mocht ik het betreffende project weer bezoeken. Zegt Carlos opeens tegen mij: “Zie je die gast? Weet je wie dat is?” Ik had geen idee. Bleek het Freddy te zijn… Om dat te checken riep ik zijn naam, en warempel hij keek om… Hij droeg een uniform aan en gaat keurig elke dag naar school. Zijn haren waren geknipt en hij komt nog elke dag keurig eten en krijgt huiswerkbegeleiding van de leider van de comedor. Hij bleek veel toegankelijker en wilde graag met me op de foto (foto 2 – rechts) Hoe gaaf om te zien dat hij zich nu ontwikkelt naar een betere toekomst. En zo zijn er meer verhalen van kinderen van het eerste uur, die nu zelfstandig taxichauffeur zijn, of meehelpen hun familie te onderhouden.

Freddy - foto1

Heb je plannen om weer terug te gaan naar Peru?

Ik hoop dit najaar weer te gaan voor een ontmoeting met het Peruaanse bestuur en uiteraard om weer een aantal projecten te bezoeken. Mijn streven is sowieso om één keer per jaar daar te zijn. Ik merk dat het goed is om periodiek Carlos in zijn omgeving te ontmoeten, projecten en het kindertehuis te zien en leiders en medewerkers te spreken. Dat lukt gewoon niet via skype.